به مناسبت ۲۶ جون، روز جهانی حمایت از قربانیان شکنجه، جنبش زنان افغانستان در تبعید با نشر قطعنامهای اعلام کردهاند که شکنجه، برای آنان نه یک خاطره تلخ از گذشته، بلکه واقعیتی جاری و تداومیافته است.
در این قطعنامه آمده است که زنان افغانستان، بهویژه پس از سلطه طالبان، تنها به جرم دانش، صدای اعتراضی یا خواستن آزادی تحت بدترین اشکال خشونت روانی، جنسی و فیزیکی قرار گرفتهاند.
به گفته این جنبش، بسیاری از زنان به دلایل یادشده مورد بازداشت، شلاق، تجاوز، تحقیر و حتی قتل قرار گرفتهاند.
قطعنامه میافزاید که زنان در مهاجرت نیز با گونهای دیگر از شکنجه دستوپنجه نرم میکنند: از بازداشت در اردوگاهها و دیپورتهای بیرحمانه گرفته تا بیهویتی، بلاتکلیفی، ترس دایمی از رد کیس پناهندگی، و تبعیض و تحقیر نهادینهشده در کشورهای میزبان.
جنبش زنان افغانستان در تبعید، جامعه جهانی را به دلیل سکوت در برابر این شکنجهها مسئول دانسته و از کشورهایی که در گذشته در بحران افغانستان نقش داشتهاند خواستهاند تا به تعهدات حقوق بشری خود پایبند بمانند.
آنان خواستار بازگشایی پروندههای جنایات ضدبشری علیه زنان افغان، بهویژه پس از سقوط جمهوری، شدهاند.
در پایان این قطعنامه آمده است: «شکنجه فقط سلول انفرادی نیست؛ زن افغان، در خانهی خویش هم شکنجه میشود، در فرار، در مرز، در سکوت دنیا. شکنجه، هر کجا و به هر شکلی، باید پایان یابد.»
