جنبش زنان افغانستان در تبعید با نشر بیانیهای، بازداشت خودسرانه شماری از دختران و زنان در ساحه شهر نو کابل توسط نیروهای طالبان را شدیداً محکوم کرده و آن را بخشی از کارزار سیستماتیک حذف زنان از عرصهٔ عمومی عنوان کرده است.
در این بیانیه آمده است که طالبان طی چهار سال گذشته با محرومسازی زنان از حق تحصیل، کار، آزادی حرکت و حضور در جامعه، به صورت آشکار اصول بنیادین حقوق بشر و تعهدات بینالمللی افغانستان را زیر پا گذاشتهاند.
جنبش زنان افغانستان در تبعید با استناد به قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان (۲۰۰۴)، از جمله مواد ۲۴، ۴۴ و ۵۴، تاکید کرده است که آزادی فردی از تعرض مصون است و دولت مکلف به حمایت و بهبود وضعیت زنان و خانوادهها میباشد؛ اما طالبان با ایجاد فضای رعب و سرکوب، زنان را از حقوق اساسیشان محروم کردهاند.
این بیانیه همچنین به تضاد عملکرد طالبان با اعلامیه جهانی حقوق بشر، کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان (CEDAW) و منشور حقوق بشر سازمان همکاری اسلامی اشاره کرده و بازداشتهای اخیر را نه تنها نقض حقوق فردی، بلکه بخشی از «جنایت علیه بشریت» خوانده است.
جنبش زنان افغانستان در تبعید از نهادهای بینالمللی، بهویژه سازمان ملل، کمیسیون حقوق بشر آن، یونسکو و دیگر نهادهای حقوق بشری خواسته است که:
وضعیت زنان افغانستان را بهعنوان آپارتاید جنسیتی به رسمیت بشناسند،
فشارهای سیاسی، دیپلماتیک و حقوقی بر طالبان را افزایش دهند،
و حضور معنادار زنان را در گفتوگوهای سیاسی در سطح ملی و جهانی تضمین کنند.
در پایان این بیانیه آمده است: «زنان افغانستان، چه در داخل و چه در تبعید، تسلیم نخواهند شد. ما در کنار خواهرانمان ایستادهایم».
این جنبش همچنان خطاب به جهانیان گفته است که سکوت در برابر سرکوب، مشارکت در آن است.
