ژولیا پارسی یکی از فعالان حقوق زن درافغانستان است. وی یکی از بینانگذاران جنبش خودجوش زنان معترض در کابل است. خانم پارسی بارها برای دادخواهی برای حقوق زنان در افغانستان در جادههای کابل حضور یافته و با وجود تهدیدهای فراوان، در مقابل طالبان ایستادهگی کرده است.
گفتوگوی کامل با خانم پارسی را در اینجا بخوانید.
راوی زن: خانم پارسی ابتدا میخواهیم از زبان خودتان، با جنبش خودجوش زنان معترض بیشتر آشنا شویم.
پارسی: ما مدت پانزده ماه میشود بدلیل بی عدالتی که در حق زنان افغانستان شده است مبارزه میکنیم، و جنبش ما که جنبش خود جوش زنان معترض است، بعد از سه سپتامبر که اولین اعتراضات خیابانی در کابل بود، ایجاد شد. و خوشبختانه با ۵۶ تن از دختران که در افغانستان هستند و از کار و وظیفه خود برکنار شدند، در عین حال اکثریت شان دختران متعلم هستند که از مکتب باز ماندند، با هم کار و مبارزه میکنیم. در این مدت یک سال همه با هم یکجا و یکصدا در میدان مبارزه هستیم.
راوی زن: در این اواخر دیدیم که برخیها به خصوص زنان سرشناس دوره جمهوریت، تلاش کردند تا اعتراضات زنان را به نام خود مصادره کنند، دیدگاه شما در این زمینه چیست؟ آیا به راستی آنها پایهگذار و جهتدهندهی اعتراضات شما بودند؟
پارسی: نخیر، ما همیشه به صراحت اعلام کردیم که، ما با هیچ زن سیاسی و زنان که در حکومت گذشته روند سیاسی داشتند کار نمیکنیم، چون آنان به تمام مردم افغانستان معلوم هستند که از نام زن استفاده کردند و در این راستا پروژههای گرفتند و حیف ومیل کردند، آن زنان اصلا رهبر ما نیستند و ما خودجوش هستیم. قسمی که از نام جنبش ما پیدا است، از پول جیب خود به پیش میرویم و هیچگونه حمایتگر سیاسی و مالی نداریم. جنبش های که در کابل ایجاد شده، همه مستقل هستند و دخترانی هستند که در حکومت قبلی در موقفهای وظیفوی بسیار پایین ایفاء وظیفه میکردند و همان معاش شان در آن دوره سبب برآورده شدن مصارف روزمره شان میشد، ولی وقتی اینها از وظیفه خود برکنار شدند و محدودیت ها بالای شان بیشتر شد، این دختران قهرمان دست به اعتراض زدند و تا حال مبارزه میکنند. هیچ زن سیاسی نمیتواند جنبشها را در افغانستان رهبری کند و آنها هیچ وقت نمیتوانند خود را حامی جنبش های اعتراضی زنان بنامند.
راوی زن: چه فکر میکنید؟ چقدر اعتراضات شما توانسته است در تغییر رویکرد طالبان نسبت به سرنوشت زنان در افغانستان تاثیرگذار باشد؟
پارسی: خوب شما شاهد هستید که، در این مدت ۱۵ ماه از آمدن طالبان در افغانستان، آنها تا هنوز به رسمیت شناخته نشده اند، چون همین صدا های ما بود که چهره واقعی طالبان را توسط شعار های ما، توسط همین صدا های ما در جاده ها بلند کردیم، و به مردم جهان نشان دادیم که طالب همان طالب بیست سال پیش است و هیچ تغییری نکرده است، و همان فکر و اندیشه جاهلانه که قبلا داشتند حالا هم دارند. همین باعث شده تا طالبان به رسمیت شناخته نشوند. همچنان توسط صدا های ما نقض حقوق زنان به گوش جهان رسیده است. به نظر من این بُعد مثبت اعتراضات ما بوده است که اکنون هر قدر طالبان در تلاش به رسمیت شناختن هستند، اما نمیتوانند که مشروعیت خود را بدست بیاورند. این اعتراضات به مردم جهان فهماند که، حقوق زنان در افغانستان نقض شده است.
راوی زن: کمی برای ما از تجربههای خود در مواجهه مستقیم با طالبان حین اعتراض و مظاهرههای تان بگوئید. آیا تا به حال لتوکوب شدید؟
بلی، من در سمت دشت برچی در اعتراض که برای حمله انتحاری که در کورس کاج شده بود، شدیداً توسط قنداق، شلاق، لگد و دندهء برقی لت و کوب شدم. هنگامیکه میخواستم دختران خردسال دانشآموز کورس کاج را که تحمل شکنجه را ندارند، و در اعتراض با ما بودند، از طالب دور نگهدارم، خودم زیر شکنجهء طالبان قرار گرفتم، و آنها با قنداق و دنده برقی به شانه ام، با شلاق به دستم ضربه زدند. من تمام تصاویر را با دوستانم به اشتراک گذاشتم، و همه شاهد شکنجه شدن من توسط طالبان هستند. در کنار تهدید کردن ما به کشتن و انتحاری توسط داعش در جریان اعتراضات، طالبان با میل اسلحه ما را تهدید میکنند. این گروه اشخاصی هستند که به انسانیت باور ندارند، اشخاصی هستند که کاملا جاهل هستند، آنها به اعتراضات مدنی که حق هر شهروند است، باورمند نیستند. به این دلیل من دوبار توسط طالبان در حین مظاهره مورد لت و کوب قرار گرفتم.
راوی زن: واکنش جهانیان و به خصوص نهادهای حقوق بشری در حمایت از جنبش از جنبش خودجوش زنان معترض چگونه بوده؟
پارسی: در کل هیج جنبشی از طرف سازمان های جهانی حمایت نشده، اگر حمایت میشد، همین اعتراضات که ما داشتیم باید شنیده میشد و توجه جدی در این باره صورت میگرفت، اما بدبختانه که تا اکنون توجهء صورت نگرفته است. برعکس محدودیتها روز به روز بیشتر شده است، درب مکاتب تا هنوز هم بسته است، زنان از وظایف شان به دلایل مختلف روزمره برکنار میشوند، و اینجاست که ما میفهمیم سازمان ملل اصلا به ما توجه ندارد، ما بار ها با دفتر یوناما ملاقات و مذاکراتی داشتیم، و برای آنها اسنادی ارایه کردیم که شامل ویدیوهای کشتار دسته جمعی و قتل، کشتار زنان و لت و کوب دختران افغان در ولایات افغانستان بود، ولی تا حال توجهی صورت نگرفته است.
آنان تنها برای ما وعده میدهند که در این موارد اقدامی خواهند نمود و پس فردای که با هیات طالبان دیدار دارند، اصلا بحث زنان را مطرح نمیکنند.
راوی زن: حدود یک ماه از زندانی شدن ظریفه غفاری و فرحت پوپلزی دو تن از دختران معترض در کابل به دست طالبان میگذرد، به رغم اینکه از سوی افراد و نهادهای زیادی برای رهایی معترضان دادخواهی صورت گرفته است، چرا تا اکنون این بانوان رها نشدند؟ طالبان به دنبال چه هستند؟
پارسی: من فکر میکنم که، طالبان میدانند که سازمان ملل و همچنان دفتر یوناما مستقر در افغانستان، با آنها هم سویی دارند، و این سازمان ها در مورد رها سازی این دختران بالای طالبان فشار نیاورده است، به این دلیل طالبان میخواهند تا زنان معترض و صدای اعتراض آنهای را که در کابل هستند،سرکوب شود آنان همه روزه دختران را نزد خود به گروگان میگیرند و مورد شکنجه قرار میدهند. ما از شکنجه های که بالای فرحت پوپلزی وارد شده مطلع هستیم، و طالبان برای خانواده این دختر معترض هشدار داده، تا در صورت اطلاع دهی به رسانه ها، فرحت پوپلزی را از بین خواهند برد و یا هم هیچ گاه او را رها نخواهند کرد. به همین دلیل خانوادهء اینها از بلند نمودن آواز خود و در جریان قرار دادن رسانه ها هراس دارند، و کسانیکه این اطلاعات را در اختیار ما میگذارند، دوستان دور اینها میباشند. اگر سازمان ملل به این موضوع توجه میکرد و با طالب هم سویی نمیداشت، ممکن این صدا ها شنیده میشد و دختران اسیر طالبان نمیشدند، ولی بدبختانه طالب و یوناما با هم هم سویی دارند و همین دلیل است که طالب میخواهد صدای ما را خاموش بسازد و مارا سرکوب بسازند.
راوی زن: بعد از هر اعتراض زنان در کابل و ولایات دیگر، برخی از معترضین از سوی طالبان بازداشت میشوند، آیا طالبان فقط لیدرها و هماهنگکنندههای اعتراضات را زندانی میسازند یا به دنبال افراد خاصی هستند؟
پارسی: خوب، تا فعلا دختران را که گرفتار کردند، مشخص نیست که اینها رهبری اعتراضات را بدست داشته باشند، اینها در کل فقط میخواهند یک فرد را پیدا نموده و با خود برده و مورد شکنجه قرار بدهند تا، دیگر معترضین بترسند و دست از اعتراضات بردارند. به همین دلیل طالبان هر معترضی را دستگیر میکنند، مانند زینب دختری که در حد رهبری یکجنبش نبود و تنها برای بلند نمودن صدای آزادی خواهی حاضر به اعتراض میشد.
راوی زن : خواستهی شما به عنوان یک زن معترض و به معنی واقعی مدافع حقوق زنان، از نهادهای حقوق بشری جهان و سازمانهای حمایت از زنان چیست؟
پارسی: ما در این مدت یک سال که اعتراض میکنیم، همه روزه خواسته خود را از جامعه بین الملل و شورای حقوق بشر میخواهیم، ولی بدبختانه که تا بحال هیچ شنیده نشده. ولی باز هم میگویم که، در افغانستان بشری در حال از بین رفتن است، نه تنها زنان بلکه اطفال و مردان هم بخاطر ایفاء وظیفه در نظام گذشته و یا هم به جرم پنجشیری بودن، به جرم فارسی زبان بودن، به جرم ازبک بودن یا هم به جرم پشتونء که واقعا زحمت کشیده بود، به بهانه های مختلف از بین میروند. تنها زنان نیستند که حقوق شان نقض شده است، بلکه مردان نیز در حال از بین رفتن هستند. امیدوارم تا صدای ما شنیده شده و به افغانستان مانند یک کشوری که در جغرافیا وجود واقعی دارد و مردم در اینجا زنده گی میکنند، توجه شود. هیچ کشوری با هیچ دین و مذهب وجود ندارد که مکاتب به روی دختران شان بسته باشد، ولی افغانستان اولین کشوری است که مکاتب به روی دختران بسته است و دختران این سرزمین بیشتر از ۱۵ ماه میشود که از درس و آموختن علم عقب مانده اند. امیدوار هستم تا صدای ما شنیده شود و به این موضوعات مهم توجه صورت گیرد.
