شماری از زنان و مردان پناهجوی افغانستانی دارندهی پروندههای P1 و P2 در اسلامآباد، در یک گردهمآیی مسالمتآمیز نگرانیشان را نسبت به طولانی شدن بررسی پروندههایشان ابراز داشتند.
زنان و دختران در این گردهمآیی، از آیندهی مبهم و بیسرنوشتی که در دو سال گذشته در پاکستان با آن دستوپنجه نرم میکنند، انتقاد کردند.
شماری از این زنان و دختران در تماس با راوی زن گفتهاند که در پاکستان نیز اوضاع بهتری از افغانستان ندارند وبه دلیل مشکلات امنیتی و اقتصادی، در چهاردیواری خانهها محصور شدهاند.
بیشترینهی این زنان که قبل از به قدرت رسیدن طالبان فعالین مدنی و سیاسی بوده و یا به گونهای با نهادهای وابسته به ایالات متحده امریکا در افغانستان کار کرده بودند، به دلیل تهدیدات امنیتی و دریافت وعدهی انتقال به امریکا، در پاکستان بهسر میبرند.
آنها میگویند، با وجود اینکه قرار بود به پروندههای P1 و P2 در مدت یک تا یکونیم سال از سوی وزارت امور خارجهی ایالات متحده رسیدهگی شود؛ اما با گذشت دو سال هنوز هیچ پیشرفتی در این زمینه حاصل نشده است.
این زنان، بیکاری، فقر اقتصادی، نبود زمینهی آموزش برای خود و کودکانشان و همچنان چالشهایی که پولیس پاکستان برای حضور شان در این کشور ایجاد میکند را غیرقابل تحمل بیان مینمایند.
به گفتهی این زنان، بیشترینهی کودکان این پناهجویان به دلیل کمبود غذا و نبود آب آشامیدنی صحی، به مریضیهای مختلف دچار شدهاند.
هفتهی گذشته یک دختر جوان افغانستانی دارندهی پروندهی P2 در اسلامآباد، به دلیل مشکلات اقتصادی و فشارهای روانی، با سقوط از یک بلندمنزل، به زندهگی خود پایان داد.
